MULTIPLE IDENTITIES: RESTLESS IMAGE

Hoe kom je er bij om jezelf bloot te geven, publiek te maken? Is het moed of de noodzaak van de kunstenaar om beelden te maken?

Was vroeger het zoeken naar eigen identiteit een levenslange opgave, tegenwoordig heb je aan die ene identiteit nauwelijks meer voldoende om één dag te overleven. De eigen identiteit dient vooral veelvormig, flexibel en multi-interpretabel te zijn, zich als het ware tot kaleidoscopische veelvoud te vermenigvuldigen, inwisselbaar te zijn. Voor elk wat wils, voor ieder moment inzetbaar: je krijgt wat je ziet en wat je verlangt te zien.

Wanneer je jezelf als onderwerp neemt ben je kwetsbaar en tegelijk machtig. De spanning tussen deze uitersten is wat Kim Cornelius drijft en obsedeert. Nieuwsgierig naar de grenzen van identiteit - wie ben ik en wie kan ik allemaal zijn? Nieuwsgierig naar de grenzen van kwetsbaarheid - hoe ver kan ik gaan? Nieuwsgierig naar de grenzen van macht - hoe manipuleer ik de toeschouwer? Nieuwsgierig naar ervaren - hoeveel levens, hoeveel identiteiten kun je meemaken?

Uiteindelijk houdt zij zichzelf een spiegel voor. De confrontatie via de anonieme beschouwer is tenslotte een confrontatie met zichzelf. De ene keer als in een achteruitkijkspiegel, een andermaal als in een doorzichtspiegel met het bewustzijn dat aan de andere kant voyeurs zien wat jij niet ziet. Hoe kun je jezelf zien zonder in de spiegel te kijken? Zonder jezelf in scène te zetten, te fotograferen, te filmen, te kijk te zetten? Ze is haar eigen onderzoeksonderwerp, subject en object tegelijk. Kim Cornelius is meester over haar eigen kwetsbaarheid die zij manipuleert voorbij de pijngrens en daarmee houdt zij de toeschouwer gevangen in haar spiegelbeeld.

Identiteit is een wereld van verschil.

Mireille Houtzager