Henk Visch
Jaarprent 2007

Voor het eerst heeft Henk Visch een tentoonstelling in het Grafisch Atelier
Den Bosch. Hij toont hier onder ander de vriendenprenten 2007:
een drietal ingekleurde etsen van 36 x 46 cm., in een oplage van 20 vervaardigd:

Not Today
Too Late
No World

Het zijn drie verschillende ingekleurde etsen die op de persen van het Grafisch Atelier werden gedrukt, elk in een oplage van 20. De vriendenprenten zijn te koop en de opbrengst ervan is bestemd voor ondersteuning van het expositiebeleid van de stichting Grafisch Atelier.

Daarnaast is o.a. 'Ik was een rivier' te zien, een recent werk uit 2007.

Henk Visch maakt sinds 1974 grafiek. Vanaf 1980 maakt hij vooral beelden en tekeningen. Grafiek is een meer incidentele activiteit geworden. Er zijn in de loop der jaren een aantal oplagen verschenen, bij verschillende ateliers. In het Grafisch Atelier exposeert Visch een overzicht uit zijn grafische oeuvre.

Hoewel grafiek, tekeningen en beelden ieder tot een eigen discipline behoren en aan specifieke technische - en formele eisen gebonden zijn, vormen zij in het werk van Henk Visch een eenheid door de gemeenschappelijke beeldtaal. Er is steeds sprake van een levendige associatie van vormen, kleuren, voorstellingen en woorden. Het bijzondere daarbij is, dat ervaringen die zich in een gesloten, mentale wereld ophouden, een plaats in de wereld krijgen toebedeeld, als betrof het een ware, historische gebeurtenis. Het is de aloude kracht van de metafoor, die het denkbare verhuist naar een plek waar mensen zijn en met elkaar spreken.

De drie etsen die als vriendenprent door het Grafisch Atelier zijn gedrukt, verwijzen naar tijd.
Een op zijn tenen lopende man draagt een zware bal op zijn nek, Niet vandaag luidt de titel.
Een naakte mens jongleert met zijn eigen, multiplicerende hoofden, die hij op en onder zijn armen balanceren laat. Iemand blaast een windmolen aan, die op een melodie van Bach de lucht in beweging zet. Geen wereld, staat er geschreven, als dienen de wieken van de molen het denken zo in beweging te zetten dat het mogelijk wordt iets anders te zien dan wat er is.
Hier past een fragment uit de biografische notities getiteld 'The Present Continuous', verschenen in de catalogus van het museum Mathildehöhe in Darmstadt, 'Wait and see what happens'. Het is een tekst, geschreven naar aanleiding van het werk 'De Onbeweeglijken' (2000), een serie kleine, bronzen figuren:

'Ik wilde de stilstand beschrijven. Ik lijd soms meer, soms minder, maar altijd een beetje aan het verlangen naar onveranderlijkheid, naar stilstand.
Dit is lastig, maar onzinnig is het niet, heb ik gemerkt: in het verlangen ontstaat een ruimte, waarin de poëzie op kan staan. Poëzie slaat een brug tussen twee werelden, waarin het onmogelijke een relatie aangaat met het mogelijke. In het mogelijke blijft het onmogelijke bestaan als rest. De poëzie geeft het onmogelijke een plaats, het verdwijnt niet. Het gaat mee in alles.'